Het is verbazingwekkend…

… dat we zonder meer aannemen dat ons overleveringsinstinct en de angst voor de dood ons moeten afhouden van het geluk van pure, niet geïnterpreteerde ervaringen, waarin lichaam, geest en natuur één zijn.
Deze degradatie van onze manier van kijken, het terugdeinzen voor verwondering, het achteruitkrabbelen als kreeften in veilige rotsspleten in plaats van vrijuit te durven zwemmen, het wanhopige gevoel dat we het leven niet leven, wordt weerspiegeld in de overvloed zonder vreugde, de alles verterende geldpest en de schaamteloze vervuiling van de aarde, de lucht en het water waar we uit zijn voortgekomen.

(Peter Matthiesen, De Sneeuwluipaard)